2. Uczta

Rozdział miał się pojawić wczoraj, ale musiałam nadrobić pewne informacje,

a potem coś się w kompie zepsuło i tak wyszło, że nie miałam jak.

Dziś już wszystko w porządku (po za tym, że powinnam teraz czytać lekturę,

a prawie jej nie tknęłam - jest na jutro; zamiast tego kończę czytać inną książkę

i piszę nowy post xd). Nie będę się rozpisywać - chyba nawet nie ma nad czym,

więc od razu przejdźmy do rzeczy. ;)

Wielka Sala
tak w nawiązaniu do rozdziału
i jednocześnie świąt :)

Weszliśmy do Wielkiej Sali tradycyjnie zebrani w jednej kupce, która po przekroczeniu

progu w żółwim tempie zaczęła się rozchodzić do poszczególnych domów.

Ja wraz z resztą mojej rodzinki i kilkoma znajomymi udałem się w stronę stołu Gryffindoru.

Był zastawiony półmiskami z różnymi przysmakami. W tak rozmaitych potrawach każdy

mógł znaleźć coś dla siebie: pieczone kurczaki, kotlety schabowe, kiełbaski, ziemniaki

gotowane i pieczone, bekon, frytki, pudding, strudle, sosy i jak co roku nie wiedzieć czemu

miętówki. Od zeszłorocznej petycji, którą podpisało 99% uczniów Hogwartu

na stołach gościła również pizza - dodajmy, że w pięciu różnych smakach, które wybrano

w ankiecie. Wszyscy pożądliwie wpatrywali się w tace, ale nikt jeszcze sobie nie nakładał.

Jak co roku trzeba było zaczekać, aż McGonagall przyprowadzi pierwszorocznych

odbędzie się ceremonia przydziału, potem jeszcze przemowa, no i na samym początku,

jeszcze przed przydziałem nowa pieść wymyślona przez Tiarę Przydziału. Zastanawiam się

czy zaśpiewała kiedyś dwa razy tą samą piosenkę. Powtarza je co jakiś czas czy może

naprawdę jest na tyle kreatywna by co roku przez tyle lat układać nowy kawałek?

Po chwili do sali weszli nowi uczniowie Hogwartu z dyrektor na czele.

Doprowadziła ich niemalże pod sam stół nauczycielski. Głowy latały im na prawo i lewo,

w górę i w dół. Część zachwycała się sufitem, a część tych bardziej głodnych prawie że

oblizywała się na widok jedzenia. Nie skupiając się zbytnio na słowach wysłuchałem

śpiewu Tiary. Był to stały element uroczystości i byłem chyba jedną z niewielu osób,

które po prostu nudził. Słowa były inne, ale zawsze opowiadały te samą historię.

Maluchy rzecz jasna były zachwycone! Profesor McGonagall wyjaśniła krótko co

nowicjusze powinni zrobić, gdy wyczyta ich nazwisko i rozwinęła pergamin z listą.

Zauważyłem, że była krótsza niż w zeszłym roku. Według danych z proroka

mamy niski przyrost naturalny wśród czarodziejów Wielkiej Brytanii. James, gdy to przeczytał

powiedział, że na pewno Ted i Victorie zadbają o to by się zwiększył. Dostał za to niezły

ochrzan.Strasznie miło się patrzyło jak dostaje opieprz od niższej od niego o głowę blondynki.

Vicky nie była niska, ale James i Ted byli najwyżsi w rodzinie. Jeżeliby uznać Teda za członka

rodziny. Właściwie wszyscy i tak go tak traktują, a do tego oświadczył się Victoire na początku

maja tego roku, w jej urodziny. Jak Rox słusznie zauważyła ułatwił sobie życie, bo zamiast

pamiętać o dwóch datach jakże ważnych dla ich związku wydarzeń pamiętał o jednej.

Początkowo Vicky trochę się nachmurzyła, bo pomyślała, że Roxie ma rację i serio

chodziło tylko o to, ale jako, że nie potrafi się na Teda długo gniewa (i chyba tylko na niego...)

szybko jej przeszło i zaczęła paplać o tym, że to jej najlepsze urodziny w życiu.

Po dziesięciu minutach uszy więdły! Na szczęście potem wybrali się na "romantyczny

spacer we dwoje, którego tacy kretyni jak my - inni faceci - nie zrozumiemy".

  Dyrektor dochodziła już do litery M.

- Macmillan, Justin!

Z tego co było mi wiadomo pan Ernie Macmillan miał trójkę dzieci i Justin był najmłodszy.

Miał jeszcze dwie starsze siostry: jedną na VI roku w Hufflepuffie i jedną na IV w Ravenclaw.

Żoną pana Macmillana była pani Susan. Co ciekawe najlepszy przyjaciel młodego Macmillana miał na imię

Ernie i był synem Justina Finch-Fletchey'a. Lily uważała, że to urocze, że nazwali tak swoich

synów i że w szkole znów jest dwóch najlepszych przyjaciół, w tym samym domu i o tych samych

imionach. Jakaś mała dziewczynka wyglądająca na córkę pani Padmy została przydzielona

do Gryffindoru. Miała na nazwisko Warren i o ile mnie pamięć nie myli jej ojciec był mugolem.

Mama wspominała mi kiedyś, że jej mama była dawniej związana z jakimś czarodziejem,

ale się rozwiedli i dopiero potem wyszła za Warrena. Jej ciocia miała syna,

ale jest dużo starszy od małej Parvati. Wydaje mi się, że był jednym rocznikiem z Jamesem.

Profesor Minerva kończąc z małolatami stanęła wyższym stopniu żeby było ją lepiej widać

i wzmocniła swój głos za pomocą różdżki.

- Jak wszyscy wiecie profesor Clarke w zeszłym roku postanowił przejść na wcześniejszą

emeryturę w związku z pogarszającym się stanem zdrowia. W tym roku przybyło

nam dwóch nowych nauczycieli - dodała McGonagall kładąc szczególny nacisk na liczebnik,

co zaowocowało szmerem rozmów między uczniami. - Prosiłabym abyście przyjęli ich ciepło.

Zacznę od pani Boyle, nowej nauczycielki transmutacji!

Młoda kobieta podniosła się z krzesła i lekko dygnęła. Wyglądała na coś przed

trzydziestką. Zgadzałoby się to z plotkami na temat profesora OPCMu.

Najwidoczniej krążyły pogłoski o obu wykładowcach, ale jakimś cudem splotły się w jedną

dotyczącą tylko jednego z nich.

- Nie jestem już w stanie dłużej łączyć obu funkcji. Teraz będę tylko i wyłącznie dyrektorem

Hogwartu. Mam nadzieję, że ta zmiana wprowadzi wiele dobrego w naszej szkole.

Teraz przyszedł czas na Obronę Przed Czarną Magią. - Na zakończenie odchrząknęła

znacząco. Panna Boyle zachichotała pod nosem i szepnęła coś o tym, że zaraz się pojawi.

- Ach ten Josh - dyrektor pokręciła głową z dezaprobatą zapominając, że wciąż ma

przystawioną do ust różdżkę. Po sali poniosła się fala chichotów. Profesor Minerwa

uśmiechnęła się tylko. Po chwili razem z resztą uczniów mogłem już przyjrzeć się

wbiegającemu do sali przez boczne drzwi koło stołu nauczycielskiego jakiegoś

czarnowłosego mężczyznę. Bynajmniej nie wydawał się być zakłopotany, ale skłonił się nisko

ku swej przełożonej i wymamrotał szybkie przeprosiny. Nie bardzo wiedziałem o co chodzi,

ale nagle ponad połowa dziewczyn zaczęła wzdychać rozpływając się nad owym widokiem.

Zastanawiałem się czy poruszyło je tak to zachowanie czy może najzwyczajniej w świecie

facet był tak cholernie przystojny tylko ja jako chłopak nie potrafiłem tego dostrzec.

Chyba jednak chodziło im o to drugie, bo udało mi się zauważyć kilka niezadowolonych

min kolegów. Lucy wyrażała swoje zachwalające opinie na temat nauczyciela bez żadnego

skrępowania ani szeptów. Jakby tego było mała niemalże leżała na ławce zapatrzona

w niego jak w obrazek. Samo to jak dla mnie wydawało się dość zabawne,

ale chyba jeszcze zabawniejszy był widok tych wszystkich dziewczyn przy stole,

które potakiwały na wszystko co powiedziała Luc. Tylko Roxanne uśmiechnęła się delikatnie

i patrzyła na niego w miarę normalnym wzrokiem.

- Co on, kurde, dolał im wszystkim amortencji do soku, czy jak? - odezwał się Sean

patrząc na dwie najbliżej niego siedzące koleżanki.

- Bo jak facet ma coś w sobie i w odróżnieniu od NIEKTÓRYCH umie się zachować

to od razu musiał dolewać dziewczynie amortencji do soku? - Prychnęła jedna z nich.

- Przejdzie im. Za Jamesem też latało pół szkoły zanim się stąd wyniósł. Teraz pewnie robi

z kolegami z treningów furorę w Londynie, zanim wyjadą na te treningi - uśmiechnęła się

pokrzepiająco Terry - czarnowłosa siódmoklasistka, na której mało kto robił wrażenie.

Nie była typem zwykłej nastolatki. Lubiła jeździć na motorach, zawsze miała pełno blizn

i siniaków, które nikt nie wiedział skąd się brały, bo dziewczyna nie grała nawet

w Quidditcha. A szkoda, bo z tego co przed dwu laty mówił jej brat zanim wyszedł

z Hogwartu, wynikało, że była naprawdę świetną zawodniczką.

- Łatwo ci mówić, bo to nie twoja dziewczyna...

- Albo chłopak - wtrąciła rozbawiona Terry.

- ...właśnie, gapi się z maślanymi oczami na jakiegoś nauczyciela Obrony Przed Czarną Magią - poskarżył się Sean.

- Nie przejmuj się. On wcale nie jest znowu tak bardzo przystojny - jestem dziewczyną to

chyba wiem - tylko po prostu ma urok i wygląd słodkiego buntownika, który najwyraźniej

ma jakieś problemy, ale być może ukrywa je nawet przed samym sobą. Widać to po jego

smutnym spojrzeniu. Dziewczyny pewnie nawet nie wiedzą, że to dlatego. Działa tu ich instynkt

opiekuńczy. - Terry wzruszyła ramionami, a Sean wytrzeszczył oczy z podziwu.

- Powinnaś zostać psychologiem... - wymamrotał jakby przemawiał do ósmego cudu świata.

Savannah szybko ocknęła się odwróciła uwagę od plotkujących koleżanek.

Spojrzała groźnie na swojego chłopaka po czym przytuliła się mocno do niego

bacznie przyglądając się potencjalnej rywalce. Mulat trochę zaskoczony objął ją ramieniem,

ale mimo to wydawał się usatysfakcjonowany, że ostatecznie jego dziewczyna wybrała

go zamiast pogaduszek z przyjaciółkami na temat listy najprzystojniejszych nauczycieli,

a także uczniów Hogwartu. Dyskusji zdecydowanie przewodziła Lucy. Rox z Rose przysłuchiwały

się tylko od czasu do czasu wyrażając swoje opinie. Najwyraźniej w nawale rozmów

nikt nie słyszał reszty przemowy pani dyrektor. Jednak radosne "Smacznego!" usłyszeli już wszyscy.

Czułem, że mogę zjeść hipogryfa z kopytami. Szybko zapełniłem swój talerz wszystkim

po trochu podczas, gdy inni nieco bardziej wybredni rozmyślali nad tym czego spróbować

najpierw, czego potem, a czego wcale. Lily musiała być bardzo głodna, bo jej porcja

była prawie ta duża jak moja. Hugo za to jadł chyba jeszcze mniej od Victoire,

które miała w zwyczaju zjadać jednego ziemniaczka przez dwie godziny.

Po zjedzeniu kolacji wszyscy udali się do swoich Pokoi Wspólnych. W dormitorium

leżały już nasze rzeczy i koperty z planami lekcji na najbliższe półrocze.

Dormitorium dzieliłem razem z Seanem McLadem, Christopherem (Chrisem) Jacksonem

i Willem Ferrelem. Wszyscy po za Williamem zaczęliśmy wznosić oczy ku niebu

i płaczliwie błagać o litość. Nasz współlokator z przerażeniem dopadł swojej koperty

i od razu zrozumiał co się stało. Biedak padł na łóżko zrozpaczony zakrywając twarz

dłońmi wciąż trzymając kartkę.

- Za co?! - jęknął. Jeżeli w całej szkole miałbym wymienić jedną osobę, która nienawidzi

eliksirów bardziej ode mnie wymienił bym właśnie Willa. Jutro czekały nas trzy godziny

pod rząd z panem Tarvelsem i na domiar złego łączone z Ślizgonami!

Wyszedłem trochę się przewietrzyć zanim nastanie godzina policyjna. Dzisiaj mieliśmy

trochę więcej luzu, bo większość nauczycieli była zajęta przygotowaniami do roku szkolnego.

Na dworze było przyjemnie chłodno, ale nie na tyle żeby nie wyjść na krótkim rękawku.

No przynajmniej jak dla mnie, bo jakaś postać stojąca nad brzegiem jeziora miała

na sobie długi sweter i chustę na szyi. Podszedłem bliżej się przywitać.

Dziewczyna najwyraźniej nie podziewała się tu spotkać nikogo o tej porze,

bo moje "hej" wystraszyło ją na tyle, że prawie wpadłaby do wody gdybym nie przytrzymał

jej za ramię.

- Matko, ale mnie przestraszyłeś - powiedziała oglądając się na taflę wody, w której prawie

by upadła. Na wszelki wypadek odsunęła się parę kroków dalej.

- Przepraszam, nie chciałem. - Wymamrotałem zakłopotany.

- Och, w porządku. Nic się nie stało.

Ann faktycznie wydawała się nie być zła. Była zupełnym przeciwieństwem Gryfonek.

Każda moja kuzynka zrobiłaby mi za to taką awanturę, że bym do końca życia pamiętał

ten moment.

- Co robisz o tej porze na błoniach?

- Cóż, równie dobrze mógłbym o to samo spytać ciebie. Ale jeśli już musisz wiedzieć

to wyszedłem się trochę przewietrzyć zanim się położę. Mój żołądek nie był przygotowany

na taką porcję jedzenia.

Anne uśmiechnęła się rozbawiona.

- A ja po prostu lubię spacerować wieczorem po błoniach, ale jako, że to pierwszy dzień

jedyna opcja jaka mi pozostała to godzina 11:00 kiedy jest po kolacji i wstępnym rozpakowywaniu.

- Tak, rzeczy chłopaków walają się już po całym pokoju. Ja właściwie nawet nie tknąłem jeszcze

kufra. Za to Sean wyrzucił wszystko co miał na podłogę i sąsiednie łóżka, bo nie mógł

znaleźć szczoteczki. Ostatecznie chyba wyszło na to, że jej zapomniał. Mama pewnie przyśle

mu ją dopiero w przyszłym tygodniu, bo wątpię, że do tego czasu załatwi sobie nową.

- Ugh... Biedna Terry... - skrzywiła się Longbottom.

- Taa... Chyba ją ostrzegę z samego rana zanim zdąży mu się rzucić na szyję na powitanie.

- Myślę, że sama poczuje.

- A co dopiero po tygodniu!

- Dobra, Al! Zmieńmy temat! Jakim cudem nie jest ci zimno. Ja mam sweter a dygoczę jak

na kilkustopniowym mrozie.

- Normalnie. To ty jesteś takim zmarźlakiem. - Roześmiałem się na głos. Musiała mieć to po tacie.

Uczniowie czasami żartowali z profesora Longbottoma i jego nauszników i grubych wełnianych

czapek, które wciąż otrzymywał od babci. Jak na kobietę w jej wieku trzeba przyznać trzymała

się całkiem nieźle!

- Nieważne - wytknęła mi język. - Chodźmy już, bo zaraz tu zamarznę.

- Dobrze, że nie wpadłaś do wody, bo wtedy już w ogólne byłoby ci zimno. Przykro mi.

Nie pomyślałem o tym kiedy wychodziłem, że jakaś samotna dama będzie marznąć w ciepły

letni wieczór na dworze - odgryzłem się za język.

- Letni wieczór? Chyba coś ci się pomyliło, chłopcze. Mamy pierwszy września. Zaczęła się szkoła.

Oba te powody są dobre aby unicestwić twoją teorię.

Razem z Puchonką powędrowałem w stronę drzwi wejściowych. Rozstaliśmy się na schodach

życząc sobie dobrej nocy i słodkich snów. W Pokoju Wspólnym nie było już nikogo,

a ogień w kominku powoli przygasał. W dormitorium jedynie Chris jeszcze nie spał.

Przewracał się z boku na bok nie mogąc zasnąć. Miał tak za każdym razem, co roku

pierwszego dnia szkoły i pierwszego dnia w domu. Ale potem spał już jak zabity.

Tylko niestety budził pozostałych gdy wstawał wcześniej rano.

Ostatnią rzeczą jaką zdążyłem pomyśleć przed zaśnięciem było, żeby następnym razem brać

ze sobą płaszcz albo chociaż jakąś bluzę.

Ugh... Skończone xd Nie sądzę żeby wyszło to jakoś szczególnie dobrze,

ale na razie przynajmniej mniej więcej mieszczę się w terminie żeby dodawać notkę

około co tydzień. Zamiast Anne na początku miała być to Emily (nieśmiała dziewczyna od testrali),

ale doszłam do wniosku, że Al by jej nie zauważył. xd

Przepraszam za to zamieszanie z nowym nauczycielem, ale po prostu "zagra" go jeden

z moich ulubionych aktorów (widziałam z nim jeden film i na początku nei wiedziałam

nawet, że to on, ale przymknijmy na to oko) i nie mogłam przepuścić go do stołu

nauczycielskiego tak bez echa. :D

Mam nadzieję, że w miarę się podobało. Miłego czekania na dalszy ciąg.